Zondag was het 65 jaar geleden dat Kalmthout en Essen bevrijd werden uit de handen van de bezetter. En zoals elk jaar werd er een herdenking gehouden in Heide-Kalmthout aan het oorlogsmomument. Normaal gezien ging ik meedoen met de recreathlon maar deze was hellaas afgelast. Dan maar langs de herdenking gaan. In een belgicistisch kader maar kom, terwijl ik de tricolore vod zag wapperen zong de Vlaamse Leeuw een vrolijk deuntje in mijn hart.

Een zangeres, toespraken, een 'pipers-band', tricolore vaandels, legerkostuums en jeeps. Dat zijn de vaste ingrediënten van zo een herdenking. Krakende installatie en slecht werkende micro's en regen horen er trouwens ook bij.

Na het beluisteren van al die toespraken daar heb ik niet 1 keer het woord België of een afgeleide gehoord. Vlaanderen, Vlaams en Vlaamse waren, woorden die dan wel vielen. Maar dan op het einde speelde men eerst het Canadese volkslied waar ik het nodige respect voor toon. Maar bij het Belgische volkslied ben ik toch weg gestapt. Je moet respect hebben voor het lied van elk volk maar niet van een onbestaand volk. Er bestaat geen Belgisch volk, enkel een staat.

Toch een klein detail dat mij altijd opvalt wanneer ik vlaggen zie wapperen.
De tricolore vaan wordt gedragen door een persoon van gezegende leeftijd (het verleden) en de Vlaamse vlag door de jeugd (de toekomst). Het viel me toch weer mooi op.